Tussen het geroezemoes in het betonnen pomphuis klinkt zachte muziek, een hypnotiserend deuntje, dat zich eindeloos herhaalt. De geur van wierook kruipt je neus binnen. Een vrouw zit achter een tekentafel te schetsen, met de rug naar je toe. Tegenover haar hangt een oude foto, waar ze af en toe naar opkijkt. Het portret van een man, een familielid? De vloer staat onder water. Zacht licht strijkt over het wateroppervlak en golft zachtjes over de muren. De vrouw kijkt op van haar werk en zegt je gedag. Achter haar op de muur ontwaar je een silhouet van een schip. Wat is het verhaal achter de vrouw, de man en het schip?
Tijdens de kunstmanifestatie Promesse d'un Voyage ging Mieke Siemons aan het werk met haar familieverleden. Haar grootvader zou tijdens de oorlog te werk gesteld worden aan de Pakan Baroe spoorlijn op Sumatra. Hij overleefde het transport niet. Het schip de Junyo Maru, dat de krijgsgevangenen vervoerdde, werd per ongeluk door de geallieerden getorpedeerd. Mieke's oma, moeder en ooms brachten de oorlog in het Jappenkamp door. Na de oorlog keerden ze berooid terug naar Nederland.
In het beeldend werk, dat binnen dit kunstproject ontstaat gaat Mieke Siemons op zoek naar een opa, die zij nooit gekend heb, een opa die even oud is als zijzelf, dat is raar. Tijdens de 1e schetsten zag Mieke hem grijs en oud voor zich, een opa, maar dat was hij natuurlijk niet. Hij is verdronken. Hoe is dat, onder water. Alleen maar angst? Of komt er ook een moment dat er vrede is, dat je rustig wegglijdt tussen de vissen. Mieke houdt van water, zij wordt er rustig van. De zee is haar vriend, toch heeft hij haar opa vermoord.
Op 19 september 2007 werd bij de VPRO in het Radiolog van Arnoud de Jong een interview met Mieke Siemons over dit project uitgezonden. Beluister het interview.
